Gisteren was ik bij een inspirerende schrijfworkshop. Het onderwerp van de avond: blokkades die je tegen kunt komen in het schrijfproces. De kern van de workshop was om jezelf of de ander door een prompt om je blokkade heen te leiden en een nieuwe route in te slaan. Er kwam op het schrijven minder druk te liggen. Ik werd uitgedaagd om met de prompt aan de slag te gaan en liet mijn vooropgesteld idee los. Dit klinkt, als ik het nu opschrijf, heel voor de hand liggend, maar patronen veranderen is één de moeilijkste dingen die er zijn.
'Welk frame zou dit er goed uit laten zien?' was de prompt die ik kreeg.
We kijken naar onszelf en anderen vanuit een bepaald frame wat we hebben meegekregen, wat ons goed ligt, ingesleten coping patronen die we hanteren om onszelf te beschermen tegen bepaalde gevoelens. Die coping patronen zijn aanwezig zodat we kunnen omgaan met diverse situaties, vooral situaties die we lastig vinden. Over het algemeen beschermen we ons tegen gevoelens die zorgen voor ongemak en kwetsbaarheid. We hebben allerlei vaardigheden aangeleerd om die te mijden, en verdorie, ongemak en kwetsbaarheid steken toch steeds de kop weer op. Nog harder werken, nog meer afleiding zoeken etc. Dit patroon doorbreken vraagt om zo'n verrassende prompt. En dit brengt mij op mijn manier van coachen. Over het algemeen zit ons hoofd erg vol met dingen die we nog moeten of gedachten over hoe we iets anders hadden kunnen doen. We zijn vaak in de toekomst of in het verleden. En framen de situatie vanuit wat we kennen. Even ademhalen, stilstaan en stil zijn en alle gedachten laten voor wat ze zijn zorgt al voor verandering in dit patroon. We arriveren in het moment, even daar zijn is iets wat we kunnen oefenen. Om van een afstand het ons overbekende frame te kunnen bekijken. Wat zou een ander frame kunnen betekenen?
Tijdens mijn coaching krijg ik vaak terug dat de opdrachten verrassend zijn. Het stilstaan in het moment om de gedachten los te laten en te voelen wat er in het lichaam gebeurd zorgt regelmatig voor inzichten. Het patroon herkennen is het startpunt. De feedback die ik kreeg van één van mijn docenten over het eerste oefengesprek wat we hielden met een collega was: ‘vrijwel direct vroeg je de cliënt te gaan staan?' Ja! Je lichaam voelen, de ruimte in je opnemen, even stoppen met praten zet een andere beweging in gang, de beweging van de onderstroom. En daar wil ik met de cliënt naar toe. De onderstroom bestaat uit gevoelens, patronen, overtuigingen en frames die je richting bepalen. Je bewust worden van die onderstroom maakt dat je kunt reflecteren op dat wat je drijft en je andere keuzes kunt maken.
Tijdens de coaching zijn we dus creatief bezig. Je krijgt van mij verrassende prompts, niet letterlijk zoals in het voorbeeld, om je van de geijkte route af te leiden. Op een veilige, begrensde manier. Open staan voor een oefening, vaste overtuigingen voor een half uurtje loslaten en durven kijken wat er dan gebeurd, is een creatief proces en kan je een ander perspectief geven op een bepaald patroon. Naast het coachen geef ik mezelf dus regelmatig verrassende prompts om andere kanten van mezelf te ontdekken, geconfronteerd te worden met dingen die ik lastig vind of om gewoon plezier te maken. Ik deel hier graag één van mijn creatieve uitstapjes:
