b8c55f05

De week van de mentale gezondheid

Mon, 08 Jun 2026 13:40:15 GMT

De betekenis van mentale gezondheid

Resa, 8 juni 2026

De Week van de Mentale Gezondheid liep van 1 t/m 7 juni en eindigde gisteren. Gedurende die week dacht ik na over wat mentale gezondheid precies betekent — en hoe dat verandert afhankelijk van het perspectief. Zijn we mentaal gezond als we voldoen aan de verwachtingen en eisen van de maatschappij? Als we met zo min mogelijk kleerscheuren ons mannetje staan? Of gaat het juist om het accepteren van onze minder sterke kanten en pijnpunten, en te leren daarmee te leven?

Gisteren zag ik in de Stadsschouwburg Amsterdam een toneelvoorstelling van ITA die mentale gezondheid vanuit diverse perspectieven liet zien. Het stuk, De Architect, is een bewerking van Ibsens Bouwmeester Solness. Het draait om een briljante architect — in deze bewerking een vrouw — die er alles aan doet haar positie aan de top te behouden. In een recensie van NRC is te lezen over de keuze van de regisseur Rebecca Frecknall, ze zegt zich vooral te richten op onverwerkte pijn bij het echtpaar: “ik lees [Bouwmeester Solness, het origineel] vooral als een verhaal over rouw die nergens heen kan en zich daarom op destructieve manieren uit.” [1]

In de voorstelling zag ik dat die thematiek breder wordt onderzocht: door de ogen van verschillende personages werden meerdere manieren zichtbaar om met verdriet en pijn om te gaan.

Degene die excellent presteert — misschien zelfs geniaal — en alles geeft voor werk, wordt op een voetstuk geplaatst. Gevoelens leiden af en worden weggedrukt of weggerationaliseerd. Dat ervaren we vaak als ‘krachtig’; we bewonderen het en erkennen dat het veel vraagt, maar ergens weten we ook dat het ongezond kan zijn. Iemand die huilt, geraakt is omdat beloften niet zijn nagekomen, of zich kwetsbaar opstelt, wordt daarentegen snel als ‘zwak’ of ‘instabiel’ bestempeld. Expliciet en impliciet fungeert De Architect als draaideur: het onderwerp mentale gezondheid wordt op tafel gelegd en telkens weer belicht vanuit wisselende posities. De oudere hoofdpersoon, op het voetstuk geplaatst, vindt mentale gezondheid bij haar studenten op zijn zachtst gezegd ingewikkeld, terwijl haar gezin door een onherroepelijke gebeurtenis lijdt. Haar vrouw wil praten, delen en verbinding maken; de hoofdpersoon trekt zich terug en stort zich nog fanatieker op haar werk. Welke van deze mensen is mentaal (on)gezond? Aan welk gedrag plakken we snel een label en waarom?

Het zijn vaak coping mechanismen die zijn ontstaan binnen een specifieke context. Een diagnose is dan niet altijd op zijn plek; zo'n label doet zowel de persoon als de context tekort. Gelukkig wordt er steeds meer onderzoek verricht gedaan naar de impact van gebeurtenissen op individuen en over de uitwerking daarvan op gedrag. Het vraagt moed om je coping mechanismen onder ogen te zien en de pijn of het verdriet daaronder te erkennen. Vaak is het makkelijker om iemand in een hokje te stoppen en een etiketje te plakken — dat geeft schijnbegrip.

Een mens is niet zijn coping mechanisme; het mechanisme is slechts een onderdeel van het geheel. Als je het kunt zien, kun je ermee werken: dan krijg je grip op het mechanisme in plaats van dat het controle over jou heeft. Het helpt mentaal gezond te blijven wanneer we naar onszelf en anderen kijken met een brede blik. Dat vergt maatwerk, tijd, het stellen van goede vragen, luisteren en geen beroep doen op een ‘quick fix’.

De voorstelling hield mij die spiegel voor. Voor mij bevestigde het waarom coaching en hulpverlening vooral over afstemming gaan: wat beweegt je, wat zijn je motieven, wat kun je aan en wat zijn je grenzen — en hoe ga je daar accepterend mee om? Mentaal gezond zijn is een voortdurend zoeken naar balans, in jezelf en in relatie met de buitenwereld. Voor mij is kunst onmisbaar in dat proces: het kan een spiegel zijn waarin je je herkent, een bron van troost, of juist een bliksemschicht die iets doet wankelen. Toneel voelt voor mij als een gesprek tussen jou en het kunstwerk. Misschien kun je jezelf de komende tijd afvragen: wat doet mij goed, wat bevraagt mij — en maak daar bewust tijd voor vrij om mentaal gezond te blijven.

Mentaal gezond blijven vraagt aandacht voor zowel veerkracht als kwetsbaarheid. Veerkracht helpt je terugveren na tegenslag; kwetsbaarheid geeft toegang tot verbinding en herstel. In coaching werk ik met praktische stappen: herkennen welke coping mechanismen je gebruikt, onderzoeken welke behoefte daarachter schuilgaat, en oefenen met alternatieven die beter bij je waarden passen. Kleine, concrete acties — zoals dagelijkse momenten van reflectie, grenzen aangeven of steun zoeken — maken het verschil. Mentaal gezond zijn is geen eindbestemming maar een vaardigheid die je ontwikkelt

[1] [1] Shira Keller, ‘Regisseur Frecknall zet Ibsens ‘Bouwmeester Solness’ bevlogen naar haar hand, maar vertilt zich aan een overschot aan thema’s’, NRC, 1 juni 2026.

Een plek voor levend verlies

Thu, 21 May 2026 14:46:33 GMT

Een plek voor levend verlies

Resa, 21 mei 2026

Levend verlies; een term die je niet veel hoort, waar niet veel over gesproken wordt. Een term die wel steeds meer in opkomst is, omdat er meer en meer erkenning is voor dit fenomeen.

Wat is levend verlies eigenlijk?

Levend verlies gaat over rouw om iets of iemand, wat of wie je verloren bent, die er nog steeds is. Om het concreet te maken; je rouwt om de ouder die je niet hebt gehad door mentale problematiek en/ of verslaving. Het kan ook om andere zaken gaan die je toekomstperspectief op zo’n mate beïnvloeden dat het hele lange tijd doorwerkt, buiten de ‘normale’ rouw om. Als je een partner verliest, verandert je toekomstperspectief ook op een intense manier, maar voor deze vorm van rouw is er (meer) ruimte in onze maatschappij. Voor het verlies van een ouder die nog leeft en dan vooral op jonge leeftijd is weinig ruimte. Veel aandacht gaat naar de ouder die ‘beter’ moet worden, misschien dat zelfs jij op jonge leeftijd voor die ouder(s) moest zorgen. De tijd, ruimte en aandacht die naar jou, als opgroeiend kind, had moeten gaan, is verloren gegaan. De ontwikkelingstijd van jou als mens is opgegaan aan een ander. De vorm van rouw heeft invloed op alle gebieden van het leven. Talenten zijn niet of minder ontwikkeld. Door concentratiestoornissen heeft een studie eronder geleden of is niet afgemaakt. Als er erkenning zou zijn voor deze vorm van verlies kan een persoon die eronder lijdt veel steviger en heler deelnemen aan de maatschappij. Als iemand rouw in het lichaam heeft, ook de mensen die geaccepteerde rouw ervaren, is er vaak sprake van concentratieproblemen, fysieke pijn en weinig draagkracht. Voor de rouwende die wel erkenning krijgt worden deze symptomen na verloop van tijd minder, maar ook zij zijn na die periode niet meer dezelfde dan dat ze voor het verlies waren. Iemand die rouwgevoelens en de stadia die daarbij horen moet tegenhouden, blijft vaak met symptomen van rouw worstelen. Het zet zich vast in het lichaam.

Een veilige plek

Mijn praktijk, heart-to-heart, wil een plek bieden aan mensen die lijden onder deze vorm van rouw. Lijden klinkt misschien groot, maar als pijn er niet mag zijn wordt het lijden. En de gevolgen zijn merkbaar in het dagelijks leven, op werk en in relaties.

Hoe maak je hier ruimte voor in je leven? Hoe maak je dit bespreekbaar zonder beschuldigd te worden van ‘oude koeien uit de sloot te halen’? Het verwijt ‘ben je daar nog niet overheen’ of ‘je hebt het nu toch goed’ wil je niet horen, daar is niets tegen in te brengen omdat het dooddoeners zijn. En je wordt niet gehoord.

Wil je dat ik meekijk hoe hier acceptatie in te gaan ervaren door de gevoelens die bij deze vorm van rouw horen te onderzoeken? Je bent welkom.

Ik heb een veilige plek hiervoor gecreëerd. Ik heb deze gevoelens zelf doorleefd en ben er al levenslang mee bezig. Tijdens mijn coachopleiding heb ik hierin meer diepte ervaren en is deze vorm eruit ontstaan.

vertrouwen ontstaat niet uit perfectie, maar door aanwezigheid.

Wed, 15 Apr 2026 09:41:28 GMT

Vertrouwen ontstaat niet uit perfectie, maar door aanwezigheid

Resa, 15 april 2026

Gisteren gebeurde er iets ogenschijnlijk kleins in een sessie, maar met een grote betekenis.

Ik begeleidde een cliënt in een Voice Dialogue-oefening, toen ik merkte dat het niet helemaal liep zoals bedoeld. Tijdens Voice Dialogue ontstaat er een gesprek tussen de verschillende delen in iemand. Meer hierover is te lezen op de website bij Methodieken.

Er ontstond iets van onrust in het veld, niet uitgesproken maar wel voelbaar. In een split second zag ik wat ik in de structuur van de oefening over het hoofd had gezien, waardoor de onrust ontstond. In plaats van dit uit te spreken of door te duwen om het ‘goed’ te willen doen, koos ik ervoor om stil te staan in het moment en iets om te draaien. Vanuit rust. We konden daarna verder.

In het korte nagesprek over de oefening gaf de cliënt aan de onrust ook te hebben gevoeld. Of het mijn onrust was, haar eigen onrust van moeilijk kunnen loslaten of iets wat tussen ons ontstond, bleef open. Wat voor haar het verschil maakte, was dat ik rustig bleef en de leiding nam. Dat gaf haar vertrouwen. Het maakte dat zij kon loslaten.

Vertrouwen zit niet in perfectie

Voor mij raakt dit aan de essentie van coaching. Dit is precies wat we hebben geleerd tijdens de opleiding aan de Academie voor Leven. Als coach denken we soms – bewust of onbewust – dat vertrouwen ontstaat doordat we het ‘goed’ doen. Dat we juiste interventie kiezen, de juiste woorden gebruiken, de juiste timing hebben. Maar het vertrouwen ontstaat ergens anders. Vertrouwen ontstaat als de cliënt merkt dat ik aanwezig blijf, ook als het even schuurt. Dat ik niet wegga, niet in de war raak van wat er gebeurt, en niet wordt meegenomen door de druk om te moeten presteren. Het gaat er niet om dat er geen onrust ontstaat. Het gaat erom hoe ik – de coach in het algemeen - me daartoe verhoudt om de cliënt rustig verder te begeleiden.

In elke sessie spelen er lagen die niet altijd direct zichtbaar zijn. Een cliënt brengt zijn, haar of diens geschiedenis mee: ervaringen, verwachtingen, patronen. Dit kan zich uiten in overdracht – gevoelens of dynamieken die op de coach worden geprojecteerd. Tegelijkertijd gebeurt er ook iets bij mij als coach. Ik reageer, iets resoneert en ik voel. Dit noemen we tegenoverdracht. In het moment van gisteren was niet precies duidelijk waar de onrust bij de cliënt vandaan kwam. Misschien raakte ik iets. Misschien werd haar eigen thema van controle aangeraakt. Misschien gebeurde het allebei.

De vraag is eigenlijk niet ‘waar komt het vandaan?’

De vraag is: ‘kan ik, als coach, erbij blijven zonder erin mee te gaan?’

Op zulke momenten ligt er een subtiele valkuil voor de coach. De neiging om het ‘goed’ te willen doen. Om de oefening te redden. Om geen fouten te maken. Als ik daarin mee zou gaan, verlies ik iets essentieels: mijn aanwezigheid.

Wat er gisteren gebeurde, vroeg niet om perfectie. Het vroeg om vertraging, om voelen, om het toestaan dat iets even niet klopte – en van daaruit opnieuw afstemmen.

Mijn cliënt gaf terug dat mijn rust en het nemen van de leiding haar hielpen om los te laten. En dat is niet toevallig. Waar zij normaal gesproken de neiging heeft om controle te houden, kon ze nu ervaren dat iemand anders de bedding bewaakt. Dat zij niet alles hoefde te dragen.

Het gaat niet om de perfecte interventie als coach, maar een staat van zijn waarin de ander kan ontspannen.

Wat zich in een sessie laat zien, is zelden op zichzelf staand. Thema’s als controle en overgave, dragen en loslaten, verantwoordelijkheid nemen of juist vermijden – ze worden vaak zichtbaar in het hier en nu tussen coach en cliënt. De kleine verstoring raakte aan een patroon. Er kon iets nieuws ontstaan omdat het niet werd weggepoetst.

Voel je dat dit thema ook voor jou speelt? Misschien herken je dat je veel draagt, dat je altijd ‘aan’ moet blijven staan. Verlang je naar meer rust en vertrouwen?

In mijn coaching werk ik op deze laag. Het gaat er om niet om dingen ‘goed’ te doen of te fixen, maar om samen te vertragen en te onderzoeken wat zich in het moment aandient. Ook als het schuurt.

Ik werk vanuit rust, aanwezigheid en een duidelijke bedding.

Als je voelt dat dit resoneert, ben je welkom om samen te onderzoeken waar voor jou rust, helderheid en vertrouwen zit.

Je bent welkom!

Zelfreflectie als Coach: Groei door Eigen Relaties

Wed, 18 Mar 2026 11:58:42 GMT

Conclusie: De coach als medereiziger

Zelfreflectie als coach is geen taak met een einddatum, maar een levenslange toewijding aan authenticiteit. Door mijn eigen gedrag in relaties constant te onderzoeken, blijf ik als coach fris, alert en diep verbonden met de menselijke ervaring. Het integreren van oude wonden zorgt ervoor dat deze niet langer onbewust het stuur overnemen, maar dienen als een bron van empathie en wijsheid. Dit werk aan de binnenkant is wat de buitenkant van de coaching sessies hun werkelijke waarde geeft.

Belangrijkste inzicht :

Door als coach zelf het werk te doen, open je de deur voor de cliënt om hetzelfde te doen. Het is een uitnodiging aan ons beiden om te leven en te werken vanuit het hart, met alles wat er is. Ben je benieuwd hoe anderen dit traject hebben ervaren? Lees dan de ervaringen van cliënten .

Ruimte maken voor het verhaal van de cliënt door innerlijk werk

De diepgang van een coaching traject wordt vaak begrensd door de diepgang van de coach zelf. Als ik mijn eigen afgronden niet heb verkend, hoe kan ik dan van een cliënt verwachten dat zij dat wel doen? Door voortdurend te reflecteren op mijn gedrag in mijn eigen leven, verbreed ik mijn innerlijke horizon. Ik creëer een grotere 'innerlijke ruimte'.

In deze ruimte kan de cliënt zijn of haar verhaal kwijt, in al zijn rauwheid en complexiteit. Omdat ik mijn eigen schaduwen heb ontmoet, schrik ik niet van de schaduwen van de ander. Omdat ik mijn eigen pijn heb doorvoeld, kan ik met rust en aanwezigheid bij de pijn van de ander blijven zonder direct met oplossingen te komen. Dit 'niet-weten' en simpelweg aanwezig zijn is vaak krachtiger dan welke techniek dan ook. Het stelt de cliënt in staat om zelf de antwoorden te vinden die al in hen besloten liggen.

Bovendien helpt zelfreflectie mij om systemisch te kijken. Ik leer de dynamieken van mijn eigen familiesysteem herkennen in mijn huidige relaties. Dit inzicht neem ik mee naar de sessies, waardoor ik sneller patronen van verstrikking of loyaliteit bij de cliënt kan waarnemen. Het gaat hierbij niet om het analyseren, maar om het voelen van de energie in de ruimte.

Hoe ga je om met de pijn van het aankijken van oude patronen?

Het aankijken van oude wonden is onvermijdelijk pijnlijk. Het vraagt om moed om de defensieve lagen die we jarenlang zorgvuldig hebben opgebouwd, af te pellen. In mijn eigen ervaring is de sleutel tot dit proces zelfcompassie. Zonder compassie wordt zelfreflectie een vorm van zelfkritiek, en dat is precies wat we willen vermijden.

Wanneer we onze patronen observeren vanuit een plek van liefdevolle nieuwsgierigheid, verandert de dynamiek. In plaats van onszelf te veroordelen omdat we weer in een oud gedrag vervallen, zeggen we: "Hé, daar is dat patroon weer. Wat probeert het me te vertellen? Waarvoor probeert het me te beschermen?" Deze benadering verzacht de pijn en maakt integratie mogelijk. Het is een weg van vallen en opstaan, van steeds weer opnieuw afstemmen op het hart. Voor wie extra ondersteuning zoekt in dit proces, kunnen mindfulness oefeningen een waardevol hulpmiddel zijn om meer in het hier en nu te blijven.

De kracht van het doorleven en integreren van oude wonden

Jarenlang is de focus in persoonlijke ontwikkeling vaak gericht op het 'helen' van wonden, alsof ze ooit volledig moeten verdwijnen. Helen is iets wat nooit ophoudt. En op dit moment is er veel aandacht voor de plasticiteit van ons brein en het zenuwstelsel. Oude paden die oude pijn activeren kunnen opnieuw worden aangelegd. Er kan bij wijze van spreken een detour worden gecreëerd door het oude pad te herkennen, daar niet op te reageren om vervolgens een andere, meer veilige weg, in te slaan. Daarover in een ander blog meer. De ware kracht van een holistisch en systemisch coach ligt niet in het wegpoetsen van het verleden, maar in de integratie ervan. Het gaat erom dat oude wonden niet langer de regie over je leven voeren, maar dat ze een onderdeel worden van je totale geschiedenis. Uitspraken zoals 'dat is al zolang geleden' of 'ben je daar nu nog niet overheen' doet afbreuk aan de pijn die je nog steeds voelt en van waaruit je nog handelt. Bewustwording daarop helpt zonder in het verleden te blijven 'hangen'.

Dit proces van integratie vraagt om een radicale eerlijkheid naar onszelf. In plaats van te vechten tegen de pijn of de patronen die uit die pijn zijn voortgekomen, geven we ze een plek. Wanneer ik mijn eigen oude wonden integreer, verlies ik niet mijn gevoeligheid, maar ik verlies wel de automatische reactiviteit. Ik kan de wond voelen zonder dat ik vanuit die wond de ander hoef aan te vallen of me hoef terug te trekken. Dit is precies wat ik cliënten gun: dat ze niet langer een gevangene zijn van hun verleden, maar de regisseur worden van hun heden. In mijn sessies gebruik ik hiervoor verschillende methodieken die helpen bij dit integratieproces.

Bewustwording: Het herkennen van de fysieke sensatie wanneer een oude wond wordt geraakt.
Acceptatie: De pijn er laten zijn zonder deze direct te willen fixen.
Systemisch inzicht: Begrijpen waar de wond vandaan komt in de familielijn.
Belichaming: De emotie door het lichaam laten stromen in plaats van erover te denken.
Integratie: Het patroon herkennen en bewust een nieuwe keuze maken in het contact.

Is het integreren van kwetsbaarheid een universeel proces voor iedereen?

Hoewel elk individu uniek is, zijn de fundamentele menselijke behoeften aan verbinding, veiligheid en erkenning universeel. Ieder mens draagt in zekere zin 'oude wonden' met zich mee. Of dit nu kleine kwetsuren zijn of diepe trauma's, de manier waarop we ermee omgaan in relaties bepaalt de kwaliteit van ons leven. Het is een universele waarheid dat we in relaties het meest geraakt worden, maar dat we in relaties ook het meest kunnen helen.

Vaak vinden we het te pijnlijk om naar deze wonden te kijken. We bouwen muren op, we worden cynisch, of we storten ons in werk en afleiding. Maar de wond blijft roepen om aandacht. Als coach zie ik dit dagelijks: de cliënt die vastloopt in dezelfde relatieproblemen of telkens tegen dezelfde muur op het werk botst. Door mijn eigen proces van reflectie openlijk te erkennen (waar gepast), normaliseer ik de menselijke ervaring van pijn en groei. Het is niet 'gek' om het lastig te vinden; het is menselijk. En juist in die gedeelde menselijkheid ontstaat de diepste transformatie. Dat is ook precies de reden dat elk mens welkom is in mijn praktijk, waar en in welke situatie je ook tegen een terugkerend 'probleem' aanloopt.

Waarom is zelfreflectie als coach in relaties essentieel?

Als coach is je eigen systeem het belangrijkste instrument dat je bezit. In de veilige omgeving van een coaching sessie is het relatief eenvoudig om neutraal en aanwezig te blijven, maar de echte test van groei vindt plaats in onze meest intieme persoonlijke relaties. Juist daar, waar we niet de rol van 'begeleider' hebben maar simpelweg partner, ouder, kind of vriend zijn, worden onze diepste patronen geraakt. Zelfreflectie als coach betekent dat we deze momenten van frictie, pijn of onbegrip niet wegwuiven als 'privé', maar ze zien als essentieel bronmateriaal voor ons professionele vakmanschap.

Wanneer ik naar mijn eigen gedrag kijk binnen mijn relaties, ontdek ik vaak parallellen met de dynamieken die cliënten meebrengen. Als ik merk dat ik in een discussie met een dierbare in de verdediging schiet of de neiging heb om te pleasen, is dat een directe ingang naar een dieper begrip van menselijke overlevingsmechanismen. Door dit zelf te doorleven, verschuift mijn perspectief van theoretische kennis naar doorleefde kennis. Dit proces stelt mij in staat om met meer empathie en zonder oordeel aanwezig te zijn bij de cliënt. Het creëert een bedding van echtheid; de cliënt voelt onbewust dat ik de weg die ik hen voorstel, zelf ook bewandel.

Hoe beïnvloedt mijn eigen gedrag buiten de sessie het werk met cliënten?

Alles wat een coach zelf niet heeft aangekeken of geïntegreerd, kan een blinde vlek vormen in het contact met de cliënt. Als ik bijvoorbeeld moeite heb met het aangeven van grenzen in mijn vriendschappen, is de kans groot dat ik de grenzeloosheid van een cliënt niet tijdig signaleer of zelfs onbewust faciliteer. Mijn reflectie op mijn eigen gedrag in relaties fungeert als constant onderhoud van mijn innerlijk.

In de ontmoeting met de ander in het dagelijks leven word ik geconfronteerd met mijn eigen schaduwkanten. Soms is dat pijnlijk, maar het is ook bevrijdend. Door te herkennen waar ik zelf nog reageer vanuit angst of een behoefte aan controle, kan ik in de sessie scherper waarnemen wat er in de onderstroom tussen mij en de cliënt gebeurt. Dit wordt ook wel tegenoverdracht genoemd. Hoe bewuster ik ben van mijn eigen bagage, hoe minder deze bagage de ruimte van de cliënt vervuilt. Hierdoor ontstaat er een grotere ruimte, een grotere capaciteit om de emoties van een ander te 'dragen' zonder zelf uit balans te raken.

Zelfreflectie als coach in persoonlijke relaties is het proces waarbij een begeleider eigen interacties en emotionele triggers buiten de praktijkruimte onderzoekt om professionele diepgang te vergroten. Door eigen kwetsbaarheden en oude wonden te integreren, ontstaat er in sessies meer ruimte voor de cliënt en een authentieke verbinding.

b8c55f05

De week van de mentale gezondheid

De betekenis van mentale gezondheid

Resa, 8 juni 2026

In de voorstelling zag ik dat die thematiek breder wordt onderzocht: door de ogen van verschillende personages werden meerdere manieren zichtbaar om met verdriet en pijn om te gaan.

[1] [1] Shira Keller, ‘Regisseur Frecknall zet Ibsens ‘Bouwmeester Solness’ bevlogen naar haar hand, maar vertilt zich aan een overschot aan thema’s’, NRC, 1 juni 2026.

Een plek voor levend verlies

Een plek voor levend verlies

﻿

Resa, 21 mei 2026

Levend verlies; een term die je niet veel hoort, waar niet veel over gesproken wordt. Een term die wel steeds meer in opkomst is, omdat er meer en meer erkenning is voor dit fenomeen.

Wat is levend verlies eigenlijk?

Een veilige plek

Mijn praktijk, heart-to-heart, wil een plek bieden aan mensen die lijden onder deze vorm van rouw. Lijden klinkt misschien groot, maar als pijn er niet mag zijn wordt het lijden. En de gevolgen zijn merkbaar in het dagelijks leven, op werk en in relaties.

Wil je dat ik meekijk hoe hier acceptatie in te gaan ervaren door de gevoelens die bij deze vorm van rouw horen te onderzoeken? Je bent welkom.

Ik heb een veilige plek hiervoor gecreëerd. Ik heb deze gevoelens zelf doorleefd en ben er al levenslang mee bezig. Tijdens mijn coachopleiding heb ik hierin meer diepte ervaren en is deze vorm eruit ontstaan.

vertrouwen ontstaat niet uit perfectie, maar door aanwezigheid.

Vertrouwen ontstaat niet uit perfectie, maar door aanwezigheid

Resa, 15 april 2026

Gisteren gebeurde er iets ogenschijnlijk kleins in een sessie, maar met een grote betekenis.

Ik begeleidde een cliënt in een Voice Dialogue-oefening, toen ik merkte dat het niet helemaal liep zoals bedoeld. Tijdens Voice Dialogue ontstaat er een gesprek tussen de verschillende delen in iemand. Meer hierover is te lezen op de website bij Methodieken.

Vertrouwen zit niet in perfectie

De vraag is eigenlijk niet ‘waar komt het vandaan?’

De vraag is: ‘kan ik, als coach, erbij blijven zonder erin mee te gaan?’

Op zulke momenten ligt er een subtiele valkuil voor de coach. De neiging om het ‘goed’ te willen doen. Om de oefening te redden. Om geen fouten te maken. Als ik daarin mee zou gaan, verlies ik iets essentieels: mijn aanwezigheid.

Wat er gisteren gebeurde, vroeg niet om perfectie. Het vroeg om vertraging, om voelen, om het toestaan dat iets even niet klopte – en van daaruit opnieuw afstemmen.

Mijn cliënt gaf terug dat mijn rust en het nemen van de leiding haar hielpen om los te laten. En dat is niet toevallig. Waar zij normaal gesproken de neiging heeft om controle te houden, kon ze nu ervaren dat iemand anders de bedding bewaakt. Dat zij niet alles hoefde te dragen.

Het gaat niet om de perfecte interventie als coach, maar een staat van zijn waarin de ander kan ontspannen.

Voel je dat dit thema ook voor jou speelt? Misschien herken je dat je veel draagt, dat je altijd ‘aan’ moet blijven staan. Verlang je naar meer rust en vertrouwen?

In mijn coaching werk ik op deze laag. Het gaat er om niet om dingen ‘goed’ te doen of te fixen, maar om samen te vertragen en te onderzoeken wat zich in het moment aandient. Ook als het schuurt.

Ik werk vanuit rust, aanwezigheid en een duidelijke bedding.

Als je voelt dat dit resoneert, ben je welkom om samen te onderzoeken waar voor jou rust, helderheid en vertrouwen zit.

Je bent welkom!

Zelfreflectie als Coach: Groei door Eigen Relaties

Conclusie: De coach als medereiziger

Belangrijkste inzicht ﻿ :

Door als coach zelf het werk te doen, open je de deur voor de cliënt om hetzelfde te doen. Het is een uitnodiging aan ons beiden om te leven en te werken vanuit het hart, met alles wat er is. Ben je benieuwd hoe anderen dit traject hebben ervaren? Lees dan de ervaringen van cliënten .

Ruimte maken voor het verhaal van de cliënt door innerlijk werk

Hoe ga je om met de pijn van het aankijken van oude patronen?

De kracht van het doorleven en integreren van oude wonden

Is het integreren van kwetsbaarheid een universeel proces voor iedereen?

Waarom is zelfreflectie als coach in relaties essentieel?

Hoe beïnvloedt mijn eigen gedrag buiten de sessie het werk met cliënten?

Belangrijkste inzicht :